آزادی مطبوعات و به طور کلی آزادی بیان و ابراز عقیده در دمکراسی ها آنقدر ارزشمند قمداد گردیده که از آن به رکن چهارم دمکراسی تعبیر شده است، و معیاری برای تمیز دادن حکومت های دمکراتیک از سایر حکومت ها، اعم از استبدادی، الیگارشی، توتالیتاریستی و ... تبدیل گردیده است. اما غرب با دیدگاه ابزارگرایانه نسبت به همه چیز، با هدایت جریان اطلاع رسانی آزاد به سمت و سوی تامین منافع خویش، هر روزه قلب ماهیتی در این زمینه خلق می کند.

جسارت برخی مطبوعات اروپایی به ساحت مقدس پیامبر عظیم الشان اسلام، حضرت محمد (ص) نیز در همین زمینه ارزیابی می شود. این اقدام برای اولین بار توسط یک روزنامه دانمارکی، در حدود 5 ماه پیش رخ داد. اگر کار به همین جا ختم می گردید، شید می شد از آن به عنوان یک خطای خبری و ژورنالیستی یاد کرد، اما ادامه و بسط آن در سایر روزنامه های دانمارکی و نروژی و پس از آن در یک روزنامه فرانسوی، حکایت از آغاز یک طرح حساب شده دارد.

مطبوعات در اصل آزادی قلم و بیان متعهدند که نوشتار آنان منافی عفت عمومی و نیز جریحه دار نمودن احساسات اجتماعی و باورهای اعتقادی مردم نباشد. اصلی که برخی روزنامه های اروپایی به صراحت از آن عدول کرده اند.

زمانیکه ساموئل هانتینگتون، نظریه « برخورد تمدن ها» را ارائه داد، جهان را به پنج فرهنگ عمده تقسیم نمود و پیش بینی او به این قرار بود که فرهنگ انگلوساکسون، به سه تمدن از چهار تمدن دیگر غلبه خواهد کرد و آنگاه جنگ اصلی بین فرهنگ غرب و فرهنگ اسلام، در خواهد گرفت، که مهمترین و بزرگترین رقیب فرهنگ انگلوساکسون است. به نظر می رسد که اروپا به عنوان جبهه مقدم این جنگ در نظر گرفته شده و نیز کم کم خطوط مقدم این جبهه در حال شکل گیری است. البته شاید نتوان به این صرحت میدان کارزاری را ترسیم کرد، اما مسلما این حرکات به نوعی تست « سنجش هوشیاری» رقیب به حساب می آید. از طرفی در مقابل موج اعتراضات ملت های مسلمان، دولت و مسئولان دولتی دانمارک، تاکنون حاضر به عذرخواهی رسمی نشده اند و آن را در چهارچوب آزادی بیان قلمداد کرده اند. و این شک ها را به یقین تبدیل می کند. همانطور که حافظه تاریخی ما در گذشته ای نه چندان دور، سلمان رششدی و آیه های شیطانی او را به یاد می آورد و در آنجا، این دولت انگلیس است که او را تحت حمایت خویش گرفته و مصونیت سیاسی و امنیت جانی او را تضمین می کند.

در مقابل همه این اعتراضات شاهد هستیم که به جای مقامات دانمارکی، خاویر سولانا، دبیر سیاست خارجی اتحادیه اروپایی ست که برای مذاکره با کشورهای اسلامی ـ که تاکنون به جز تعداد معدودی از آنها، بقیه دولت ها سکوت اختیار کرده اند ـ اعلام آمادگی می کند. در واقع خاویر سولانا با این کار به طور تلویحی این عمل را به کل اروپا بسط داده و آن را به عنوان موضع همه اروپا ترسیم می کند و در عین حال یکپارچه و متحد بودن اروپا را گوشزد کرده و یادآور می شود که دانمارک تنها نیست! در همین بین می بینیم که جبهه روانی جدید نیز به روی ایران باز می شود و یک مجله ورزشی آلمانی کاریکاتوری توهین آمیز از تیم ملی فوتبال ایران که بازیکنان آن مسلح به دینامیت هستند، ترسیم می کند. علیرغم شعار جام جهانی 2006 که « فرصتی برای دوستی» است، آلمان ها به نمایندگی از همه اروپا، نشان داده اند که اصلا دوست ندارند که گفتگو و رفاقت میان فرهنگ غرب و فرهنگ اسلام برقرار شود. شاید مدعیان لیبرال دمکراسی در پی ترویج نسخه جدیدی از دمکراسی هستند؛ دمکراسی ای با پنج رکن.