برای من که هیچگاه به خاتمی رای نداده ام و حتی اگر او در کوران رقابت با سایر رقبا باقی می ماند، نمی توانم بگویم که حتما از او جانبداری می کردم، انصراف سید محمد خاتمی بسیار شوکه کننده بود! نه بدلیل اینکه چنین چیزی را پیش بینی نمی کردم، نه بر عکس! مطمئن بودم که خاتمی تا انتهای راه ادامه نخواهد داد و بلاخره جایی کنار خواهد کشید! اما اعلام انصراف به این شکل برایم شوکه کننده بود! خاتمی برای اینکه بیاید کلی درنگ کرد اما برای رفتن نه! خاتمی بدون دست و پا زدن و آسمان و ریسمان کردن و لیست کردن یک دوجین مشکلات و ردیف کردن اسامی دشمنانش رفت؛ خیلی راحت رفت! او در رفتن تردید نداشت! حالا موافقان و دوستدارانش می توانند یک جور، و مخالفان و دشمنانش جوری دیگر، رفتنش را توجیه کنند اما چیزی را که نمی توان انکار نمود، برتری امر اخلاقی و رجحان آن نزد خاتمی، در قبال کسب قدرت بود! خاتمی سیاست را وارد عرصه جدیدی کرد و آن را به اخلاق مزین نمود و نشان داد که چگونه می توان افسار گسیختگی سیاست را مهار کرد! این یک درس جدید برای همه ما بود!